کارفرما که ساکن بندرعباس است، تصمیم داشت در زادگاهش ویلایی بسازد که نه شبیه بقیه ساختمانهای اطراف باشد و نه یک بنای تکراری و معمولی. هدف او داشتن فضایی متفاوت برای اقامتهای چندروزه و آرامش در کنار خانواده بود.
در همین راستا، طراحی پروژه با رویکردی پستمدرن و دیکانستراکتیو پیش رفت؛ سبکی که اجازه میداد حجم ویلا آزادانه شکل بگیرد و از قالبهای رایج منطقه فاصله بگیرد. فرم ساختمان با خطوط شکسته و هندسه نامتقارن، حسی از پویایی و تعلیق ایجاد میکند و همین موضوع باعث شده در میان اهالی منطقه به «ویلای کج» معروف شود.
یکی از خواستههای اصلی کارفرما داشتن یک تراس گرد و شاخص بود که تبدیل شد به نقطه تأکید پروژه؛ فضایی برای تماشا، آرامش و ارتباط مستقیم با چشمانداز. با وجود محدودیت متراژ، طراحی محوطه بهگونهای انجام شد که حداکثر بهرهوری از فضا به دست بیاید. از شیب طبیعی زمین برای ایجاد سطوح پلکانی استفاده کردیم تا هم حس پویایی محیط تقویت شود و هم سطح عملکردی بیشتری ایجاد شود.
