این پروژه با هدف بازسازی و بهروزرسانی فضای کنیسه انجام شد؛ با این رویکرد که کلیت بنا و هویت موجود آن حفظ شود و از ایجاد تغییرات گسترده و غیرضروری پرهیز شود. در بررسی وضعیت موجود، مشخص بود که در بازسازیهای پیشین، مداخلات مختلف بدون یک زبان طراحی واحد انجام شدهاند و همین موضوع باعث ایجاد بینظمی و ناهماهنگی در عناصر معماری و دکوراسیون شده بود. در طراحی جدید، بهجای تغییر اساسی فضا، تلاش شد با ساماندهی و ایجاد یکپارچگی بصری، کیفیت معماری ارتقا پیدا کند. خطوط و قاببندیها منظمتر و خواناتر شدند، پنجرهها از نظر فرم و تناسب با یکدیگر هماهنگ شدند و پالت رنگی ملایم و آرامی برای ایجاد فضایی متین و یکدست انتخاب شد. در ورودی بنا نیز با اضافهکردن قوسها و هلالها، هویت شاخصتری برای سردر ایجاد شد؛ عناصری که ضمن تقویت حس ورودی، با زبان معماری موجود ارتباط برقرار میکنند. همچنین تابلوها و عناصر نصبشده روی دیوارها بازآرایی شدند و با اصلاح ارتفاع و نحوه قرارگیری، از پراکندگی بصری موجود کاسته شد.
نتیجه نهایی، بازسازیای با حداقل مداخله و حداکثر اثرگذاری بود؛ بهگونهای که بدون تغییر بنیادین در ساختار و کلیت بنا، فضای داخلی و نمای آن از حالت پراکنده و ناهماهنگ خارج شد و به یک مجموعه منسجم، آرام و خوانا تبدیل شد. در این پروژه، نظم، تناسب و ایجاد یک زبان بصری واحد جایگزین مداخلات پراکنده پیشین شد و هویت موجود کنیسه نیز در فرآیند بازطراحی حفظ شد.
