در بسیاری از پروژههای مسکونی، به دلیل اهمیت حداکثر بهرهبرداری از زیربنا، پلان معماری ابتدا نهایی میشود و طراحی نما در مرحله بعد انجام میگیرد. این روند، آزادی عمل معمار را برای ایجاد تغییرات حجمی در فرم ساختمان محدود میکند؛ در حالی که در فرآیند ایدهآل، پلان و نما باید همزمان و در تعامل با یکدیگر توسعه یابند. در پروژه سپیدار نیز با وجود این محدودیت، تلاش کردیم با ایجاد بازیهای حجمی، ریتم در نما و ترکیب متریالهای مدرن، از یکنواختی حجم فلت ساختمان فاصله بگیریم و هویتی متمایز و پویا برای آن خلق کنیم.. ترکیب متریالهای طرح بتن، آجر سفید و جزئیات فلزی در کنار پوشش گیاهی، تعادلی میان مدرنیته و حس زندگی ایجاد کرده و از یکنواختی فرم ساختمان کاسته است.
