پروژه طراحی آرامگاه با ریشهای عمیق در خاطره، هویت و بستر شکل گرفت. ایده این پروژه از جایی آغاز شد که کارفرما پس از درگذشت پدر خود، هنگام حضور بر مزار ایشان متوجه شد که محل دفن فاقد سایهبان و فضایی مناسب برای حضور و مکث است. از همین رو، تصمیم به ساخت آرامگاهی گرفت که علاوه بر تأمین عملکرد مورد نیاز، بیانگر ارزشهای فرهنگی و خاطرات خانوادگی نیز باشد.
با توجه به اینکه پدر کارفرما اهل سوادکوه بود و سایت پروژه در نزدیکی پل تاریخی ورسک قرار داشت، این ظرفیت بهعنوان مهمترین منبع الهام در طراحی انتخاب شد. فرم اصلی بنا با برداشت انتزاعی از هندسه شاخص پل ورسک شکل گرفت؛ بهگونهای که پنج قاب با الهام از قوس و ساختار این پل طراحی، در کنار یکدیگر قرار داده و با چرخشی کنترلشده سازماندهی شدند. این ترکیب، ضمن تداعی ریتم و استحکام پل، فرمی پویا و معاصر برای آرامگاه ایجاد کرد. چیدمان این قابها باعث شکلگیری فضاهای پر و خالی میان آنها شد؛ فضاهایی که بهعنوان بخشی از تجربه حرکتی پروژه عمل میکنند. این خلأها با پلهها و پوشش گیاهی تکمیل شدند تا ارتباطی میان معماری، طبیعت و مسیر حرکت بازدیدکنندگان برقرار شود و فضای آرامگاه از یک عنصر صرفاً یادمانی به فضایی برای حضور، تأمل و مکث تبدیل گردد. برای پوشش سقف نیز، بهجای استفاده از مصالح صلب و سنگین، از پارچههای کشسان بهره گرفته شد. این انتخاب علاوه بر ایجاد سایه و آسایش اقلیمی، سبکی بصری سازه را افزایش داده و با عبور کنترلشده نور، کیفیتی لطیف و متغیر در فضای زیر سقف ایجاد میکند. در نتیجه، نور، سایه و حرکت پارچه در کنار فرمهای الهامگرفته از پل ورسک، هویتی متمایز و شاعرانه به این آرامگاه بخشیده است.
