پروژه ویلا کانتینری در محدوده دماوند، طی چند مرحله طراحی و بازنگری شکل گرفت و از همان ابتدا با خواستهی مشخص کارفرما آغاز شد: ساخت ویلایی با رویکرد کانتینری.
در فاز نخست، ایده بر پایهی ترکیب دو کانتینر ۱۲ متری و ۶ متری شکل گرفت تا با همنشینی حجمها، فضاهای اقامتی و خدماتی تعریف شوند. پس از ارائه چند آلترناتیو و انتخاب طرحهای نهایی توسط کارفرما، محدودیتهای اجرایی و اخذ انشعابات بهویژه گاز مسیر پروژه را تغییر داد و نیاز به راهحلی منعطفتر را ایجاد کرد.
در بازطراحی، کانتینر از سازه اصلی به یک عنصر معماری و هویتی تبدیل شد و با بدنهی ساختمان تلفیق گردید. کانتینر در تراز بالای بنا به عنوان بهارخواب در نظر گرفته شد؛ فضایی که نیمی از آن اتاق و نیم دیگر تراس نیمهباز و باز را شکل میدهد و کیفیت زندگی در اقلیم دماوند را تقویت میکند. برای یکپارچگی زبان طراحی، در بخش پارکینگ نیز از جزئیات الهامگرفته از کانتینر استفاده شد و ورودیها و دیتیلها در امتداد همین هویت مدرن-صنعتی تعریف شدند.
با تغییر تصمیم کارفرما و حرکت به سمت ساخت ویلایی نرمالتر، پروژه برای بار سوم بازطراحی شد؛ اما اینبار کانسپت اصلی با تفسیر تازهای ادامه یافت: ایده اکسپلوژن (انفجار) کانتینر. در این رویکرد، نشانههای کانتینری در قالب درِ کانتینر و استفادهی محدود و هدفمند از بدنهی کانتینر در برخی بخشها حفظ شد تا پروژه همچنان امضای صنعتی خود را داشته باشد، بدون آنکه درگیر محدودیتهای سازهای و اجرایی کانتینر کامل شود. در کنار ساختمان اصلی، یک کانتینر نیز برای فضای نگهبانی جانمایی شد تا زبان طراحی در کل سایت استمرار پیدا کند.
طراحی محوطه نیز همزمان با معماری پیش رفت و عناصر کاربردی-تجربی مانند آلاچیق و آتشگاه در سایت تعریف شد.
همچنین یک انباری موجود که در بالای آن تانکر آب قرار داشت، به فرصتی برای خلق یک المان شاخص تبدیل شد: تانکرها با ورقهای CNC بازطراحی و به فرمهای حجمی خلاقانه از جمله فرمهایی با الهام از فیل تبدیل شدند تا صنعتی بودن پروژه به یک عنصر هنری و متمایز در محوطه ارتقا پیدا کند.
طراحی داخلی نیز در امتداد همین نگاه، با سبک مدرنصنعتی و تاکید بر خطوط ساده، متریالهای خنثی و جزئیات اجرایی دقیق انجام شد.
