کانسپت اصلی این پروژه بر پایه تقاطع و چرخش دو حجم هندسی شکل گرفته است که با تعریف تراسی وسیع و فضای ورودی دعوتکننده، هویت بنا را می سازد.
برای حفظ حریم خصوصی در برابر دید همسایگان، یک پوسته کشیده در نما تعریف شده که علاوه بر عملکرد محافظتی، فرم کلی ساختمان را تکمیل می کند. محوطهسازی نیز با رویکردی کاملاً مینیمال طراحی شده تا تمرکز بصری بر معماری بنا باقی بماند.
بازشوهای عمودی و کشیده در کنار سطوح یکدست روشن، ریتمی مینیمال به نما دادهاند و همزمان نور طبیعی را به فضای داخلی هدایت میکنند. در تراز محوطه، دیوارهای سنگی با بافت طبیعی در تضاد با حجم سفید و خالص بنا قرار گرفتهاند و حس استقرار ساختمان در زمین را تقویت میکنند. نورپردازی مسیر دسترسی و فضای سبز نیز در ساعات شب، مرز میان معماری، محوطه و مسیر ورود را به تجربهای آرام و دعوتکننده تبدیل میکند.
برای رسیدن به هویت نهایی پروژه، سه آلترناتیو طراحی توسعه داده شد که هرکدام رویکرد متفاوتی در مواجهه با فرم، رنگ و فضای داخلی داشتند. دو گزینه نخست بر پایه تضادهای رنگی و ترکیب سفید و مشکی شکل گرفته بودند، اما در روند بررسی کنار گذاشته شدند. طرح نهایی با تمرکز بر پالت رنگی متعادلتر، متریالهای طبیعی و هماهنگی بیشتر میان معماری، نور و فضای پیرامون انتخاب شد تا فضایی آرام، مدرن و ماندگار خلق شود.
فضایی که بر خلوص خطوط، سطوح روشن یکدست و جزئیات تیره تمرکز دارد. نوارهای مشکی در کابینتها، چراغهای خطی سقف، پایه صندلیهای بار و صفحه نمایش، نقاط کنتراست اصلی را شکل میدهند و در برابر کف سنگی روشن، مبلمان خنثی و نور طبیعی گسترده قرار میگیرند. فرم منحنی سقف و دیوار آشپزخانه نیز تلاش میکند خشکی هندسه مینیمال را تعدیل کرده و ارتباطی نرم میان آشپزخانه، نشیمن و فضای بار ایجاد کند. در طراحی داخلی، رویکرد نهایی بر پایه پالت رنگی با کنتراست کم و فضای مینیمال استوار است.همچنین در طراحی بخش عملکردی، آشپزخانه و بار با حفظ استقلال فضایی، به شکلی هوشمندانه با هم در ارتباط هستند و پیشبینی فضای باز در پلان، امکان برگزاری رویدادهای اجتماعی و مهمانی را فراهم کرده است.
پله قرمز به عنوان عنصر دعوتکننده در فضا، سیرکولاسیون عمودی را به شکلی شاخص تعریف می کند و امتداد خطوط نمای بیرونی در فضای داخلی، پیوستگی میان محیط و بنا را تقویت می کند.
استخر با سقف اسکایلایت در فضای واسط میان ساختمان و بخش جانبی قرار گرفته است. جداره شیشهای با فریم تیره، دید ممتد به آب و نور اسکایلایت را فراهم میکند و در مقابل، سطح روشن کف و دیوارها فضا را آرام و باز نگه میدارد. در انتهای مسیر، پله چوبی و دیوار قرمز به عنوان نقطه کانونی ظاهر میشوند و با ایجاد تضاد رنگ و بافت، حرکت به سمت طبقه بالا را خواناتر و دعوتکنندهتر میکنند.
